นักต่อสู้กู้ตระกูล เฉียวจื้อหยง (เฉินเจี้ยนปิน เจียงฉินฉิน หม่าอีลี่)

เนื้อเรื่องย่อ

ต้นรัชกาลเสียนฟงฮ่องเต้#999999;เฉียวจื้อกว่างพ่อค้าใหญ่แห่งซันซีทำการค้าย่อยยับ#999999;ต่อมาก็ป่วยหนักจนเสียชีวิต เมื่อครั้งที่#999999;เฉียวจื้อกว่างยังมีชีวิตอยู่นั้น#999999;เนื่องจากสกุลเฉียวและสกุลชิวแย่งชิงความเป็นใหญ่ทางการค้า#999999;ทำให้สกุลเฉียวขาดเงินหมุนเวียน สินค้าขายไม่ออก#999999;บรรดาหุ้นส่วนต่างพากันทวงหนี้#999999;ในช่วงที่สกุลเฉียวอยู่ในภาวะวิกฤตกลับไม่มีพ่อค้าคนใดให้ความช่วยเหลือสกุล#999999;เฉียวผ่านพ้นวิกฤตนี้ไปได้#999999;บรรดาพ่อค้าต่างพากันดูดายโดยปล่อยให้สกุลเฉียวย่อยยับไปต่อหน้าต่อตาย่าใหญ่มีคำสั่งให้เฉียวจื้อยงคุณชายรองซึ่งไปสอบจอหงวนเดินทางกลับบ้านสกุล#999999;เฉียว#999999;นอกจากนี้ยังบีบบังคับให้เฉียวจื้อยงตัดขาดความสัมพันธ์กับเจียงเสี่ยอิงหญิงคนรัก เพื่อแต่งงานกับลู่อี้หานบุตรีของลู่ต้าเข่อ#999999;สืบทอดกิจการของสกุลเฉียวต่อไป#999999;

เฉียวจื้อยงไม่อยากทำการค้า#999999;ที่สำคัญไม่อยากแต่งงานกับลู่อี้หานลูกสาวเศรษฐี#999999;แต่เมื่อทุกคนในบ้านสกุลเฉียวต่างพากันคุกเข่าวิงวอนขอร้อง#999999;ทำให้เฉียวจื้อยงจำต้องแบกรับภาระอันหนักอึ้งของสกุลเฉียวไว้#999999;
ซุนเม่าไฉบันฑิตตกยากซึ่งเปี่ยมด้วยประสบการณ์#999999;ซุนเม่าเดินทางไปสอบจอหงวนจึงมีโอกาสได้รู้จักกับเฉียวจื้อยง เมื่อ#999999;ซุนเม่าไฉรู้ว่าสกุลเฉียวประสบปัญหา ซุนเม่าไฉจึงรีบรุดไปให้ความช่วยเหลือ#999999;

เฉียวจื้อยงรีบรุดไปที่เปาโถวร้านค้าของบ้านสกุลเฉียวเพื่อคลี่คลาย#999999;สถานการณ์ ทุกคนพากันฉงนท์ไม่รู้ว่าเฉียวจื้อยง#999999;จะคลี่คลายสถานการณ์ได้อย่างไร#999999;เฉียวจื้อยงนำเสนอแผนการอันแยบยลทำให้ลู่ต้าเข่อให้บ้านสกุลเฉียวยืมเงิน#999999;เพื่อผ่านพ้นวิกฤตการณ์ ทำให้สกุลเฉียวเอาชนะต๋าเซิ่งชางไปได้#999999;เนื่องจากความมีน้ำใจของเฉียวต้ายง#999999;ทำให้ความบาดหมางระหว่างสกุลเฉียวและต๋าเซิ่งชางเปลี่ยนเป็นมิตรภาพ#999999;แต่ในระหว่างการแก่งแย่งกันนั้นชุยหมิงจิ่วเถ้าแก่ของต๋าเซิ่งชางถูกจับกุม#999999;ทำให้ชุยหมิงสือน้องชายของชุยหมิงจิ่วเคียดแค้นเฉียวจื้อยงยิ่งนัก#999999;

จากการที่บรรดาพ่อค้าต่างพากันปกปิดหลอกลวงลูกค้านี้เอง#999999;ทำให้เฉียวจื้อยงวางกฎเกณฑ์ใหม่ขึ้นมาโดยเน้นย้ำถึงความจริงใจ#999999;เฉียวต้ายงให้พ่อค้าทุกคนตระหนักถึงคำว่า#999999;#999999;คุณธรรม ความไว้ใจ ผลประโยชน์#999999;#999999;พ่อค้าทุกคนต่างพากันสนับสนุนความคิดของเฉียวจื้อยง#999999;การค้าของเฉียวจื้อยงรุ่งเรืองขึ้นมาอีกครั้ง#999999;
เฉียวจื้อยงเดินทางกลับซันซี#999999;ความเป็นกุลสตรีของลู่อี้หานทำให้เฉียวจื้อยงเกิดความหวั่นไหว#999999;ในที่สุดสามีภรรยาก็สามารถปรับความเข้าใจกันได้และใช้ชีวิตด้วยกันอย่างมี#999999;ความสุข อีกด้านหนึ่งนั้น#999999;เนื่องจากเจียงเสี่ยอิงเศร้าโศกเสียใจมากจนเกินไป ทำให้นางล้มป่วยลง#999999;

เฉียวจื้อยงซื้อแผนที่เส้นทางการค้ามาได้โดยบังเอิญ#999999;หลังจากที่เฉียวจื้อยงศึกษาแผนที่เส้นทางการค้าอย่างละเอียดแล้วพบว่าเนื่อง#999999;จากกบฏไท่ผิงทำให้การค้าใบชาต้องหยุดชะงักติดต่อกันเป็นเวลานานหลายปี#999999;สูญเสียผลประโยชน์มหาศาล#999999;เมื่อเฉียวจื้อยงรู้เช่นนี้แล้วจึงตัดสินใจพากลุ่มพ่อค้าเดินทางลงใต้ไปยัง#999999;อู่อี๋ซันแหล่งใบชาสำคัญโดยไม่ฟังคำทัดทานใดๆ ครึ่งปีต่อมา#999999;มีข่าวลือว่าเฉียวจื้อยงมีอันเป็นไปในระหว่างการเดินทาง#999999;ทำให้สกุลเฉียวต้องพบวิกฤตอีกครั้ง#999999;นึกไม่ถึงว่าเฉียวจื้อยงพากลุ่มพ่อค้าเดินทางกลับมายังซันซีพร้อมด้วยใบชา#999999;จำนวนหนึ่ง#999999;ไม่นานนักเฉียวจื้อยงก็เดินทางขึ้นเหนือเรื่อยไปจนถึงชายแดนรัสเซีย#999999;เฉียวจื้อยงนำหลัก#999999;คุณธรรม ความไว้วางใจ ผลประโยชน์#999999;#999999;ทำสัญญาการค้าระยะยาวกับกลุ่มพ่อค้ารัสเซีย นับแต่นี้เป็นต้นไป#999999;เส้นทางการค้าใบชาที่หยุดชะงักติดต่อกันเป็นเวลานานหลายปีก็กลับมาเฟื่องฟู#999999;ขึ้นอีกครั้ง เกษตรกรจำนวนมากที่ปลูกใบชาก็พลอยได้รับอานิสงส์ไปด้วย#999999;

การซื้อขายต้องใช้เงินเป็นสื่อกลาง#999999;โดยเฉพาะการค้ากับต่างประเทศจะต้องมีการแลกเปลี่ยนเงินตราเข้ามาเกี่ยวข้อง#999999;ทำให้เฉียวจื้อยงเกิดความสนใจเรื่องนี้ขึ้นมาหลังจากที่เฉียวจื้อยงศึกษาอย่างละเอียดแล้ว#999999;เฉียวจื้อยงก็เดินทางไปปักกิ่งโดยไม่ฟังคำทัดทานของซุนเม่าไฉแม้แต่น้อย#999999;เฉียวจื้อยงเปิดร้านค้าเงินขึ้นมาภายใต้แนวความคิดที่ว่าเงินและสินค้ามี#999999;ทั่วไปทุกแห่งหน#999999;จากนั้นเฉียวจื้อยงก็ไปเปิดร้านค้าเงินในสี่จังหวัดของเจียงหนันโดยหวังว่า#999999;จะเป็นการช่วยราชสำนักในการแลกเปลี่ยนเงินอีกทางหนึ่ง#999999;ซุนเม่าไฉมีความคิดทางการค้าแตกต่างจากเฉียวจื้อยง#999999;ด้วยเหตุนี้เองจึ่งทำให้ซุนเม่าไฉเริ่มผิดใจกับเฉียวจื้อยงขึ้นมา#999999;

อีกด้านหนึ่งนั้น เจียงเสี่ยอิงแต่งงานเข้าบ้านสกุลเหอ#999999;หลังจากที่เจียงเสี่ยอิงตัดใจจากเฉียวจื้อยงได้แล้วนางก็เกลียดชังเฉียวจื้อ#999999;ยงเข้ากระดูกดำ#999999;ชุ่ยเอ๋อสาวใช้เจียงเสี่ยอิงเห็นเฉียวจื้อยงแอบฝังศพโจรกบฏไท่ผิง#999999;หลังจากที่เจียงเสี่ยอิงรู้เรื่องนี้แล้วก็ทำหนังสือแจ้งทางการเพื่อเล่นงาน#999999;เฉียวจื้อยง ราชสำนักมีคำสั่งให้กักบริเวณเฉียวจื้อยง#999999;ทั้งยังเรียกเงินจำนวนมากจากเฉียวจื้อยง อีกด้วย#999999;เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทำให้เฉียวจื้อยงหมดอาลัยตายอยาก#999999;เพียงชั่วพริบตาเดียวเฉียวจื้อยงต้องถูกกักบริเวณเป็นเวลานานถึงสิบปีเลยที#999999;เดียว#999999;

ซุนเม่าไฉเกลี้ยกล่อมย่าใหญ่มอบหมายให้ตนเป็นผู้ดูแลกิจการสกุลเฉียวแทน#999999;เฉียวจื้อยง#999999;หลังจากที่เฉียวจื้อยงใคร่ครวญเป็นอย่างดีแล้วก็สุดที่จะทนต่อไปได้จึงขับไล่ซุนเม่าไฉไป#999999;

สิบปีต่อมากบฏไท่ผิงสงบลง ราชสำนักยกเลิกคำสั่งกักบริเวณเฉียวจื้อยง#999999;ในเวลานี้วงการค้าเปลี่ยนแปลงไป ทำให้#999999;เฉียวจื้อยงไม่สามารถกลับไปผงาดในวงการค้าดังเดิมได้อีก#999999;เนื่องจากมีชาวบ้านผู้ประสบภัยเป็นจำนวนมาก#999999;เฉียวจื้อยงตัดสินใจบริจาคข้าวปลาอาหารช่วยเหลือชาวบ้านผู้ประสบภัย#999999;เมื่อเจ้าหน้าที่ทางการมาถึง#999999;เฉียวจื้อเฉียวก็ซ่อนตัวโดยไม่เปิดเผยว่าตนเป็นผู้ให้ความช่วยเหลือชาวบ้าน#999999;ผู้ประสบภัย#999999;

สิบปีต่อมา ราชสำนักยกทัพขึ้นเหนือ#999999;จั่วจี้เกาเป็นตัวแทนราชสำนักไปขอยืมเงินจำนวนหนึ่งจากเฉียวจื้อยงเพื่อใช้#999999;จ่ายในกองทัพ เฉียวจื้อยงให้ความช่วยเหลือราชสำนักเป็นอย่างดี#999999;หลังจากที่สงครามสงบลง เนื่องจากซุนเม่าไฉให้ร้ายเฉียวจื้อยง#999999;ทำให้ราชสำนักใช้เป็นข้ออ้างไม่คืนเงินที่ยืมมาให้เฉียวจื้อยง#999999;เฉียวจื้อยงโกรธมากจึงเดินทางไปเมืองหลวงเพื่อทวงเงินจากราชสำนัก#999999;นึกไม่ถึงว่าเฉียงจื้อยงกลับถูกราชสำนักสั่งจำคุก#999999;

ราชสำนักลำบากใจที่จะลงโทษเฉียวจื้อยง#999999;ราชสำนักมอบหมายให้ซุนเม่าไฉซึ่งถูกเฉียวจื้อยงขับไล่ออกจากบ้านเมื่อยี่สิบ#999999;ปีก่อนเป็นผู้รับผิดชอบเรื่องนี้#999999;ทำให้ซุนเม่าไฉและเฉียวจื้อยงได้พบกันอีกครั้ง#999999;ซุนเม่าไฉรำพันออกมาว่าพวกเราเหมือนกับตั๊กแตนที่อยู่บนเชือกเส้นเดียวกัน#999999;

ปี ค.ศ.1900#999999;กองทหารแปดพันธมิตรเข้ายึดเมืองหลวง พระนางซูสีไทเฮาทรงหลบหนี#999999;เฉียวจื้อยงบริจาคเงินจำนวนหนึ่งให้ราชสำนัก#999999;พระนางซูสีไทเฮาทรงแก้ปัญหาการแลกเปลี่ยนเงินตรา#999999;ด้วยเหตุนี้จึงทำให้กิจการของเฉียวจื้อยงเฟื่องฟู หลายสิบปีต่อมา#999999;ลู่อี้หานถึงแก่กรรม#999999;เฉียวจื้อยงและเจียงเสี่ยอิงต่างก็ชราภาพด้วยกันทั้งคู่#999999;ทั้งสองมีโอกาสได้พบกันอีกครั้ง บุญคุณความแค้นชั่วชีวิตที่มีต่อกัน#999999;บัดนี้ได้สูญสิ้นไปหมดแล้ว...

ต้นรัชกาลเสียนฟงฮ่องเต้#999999;เฉียวจื้อกว่างพ่อค้าใหญ่แห่งซันซีทำการค้าย่อยยับ#999999;ต่อมาก็ป่วยหนักจนเสียชีวิต เมื่อครั้งที่#999999;เฉียวจื้อกว่างยังมีชีวิตอยู่นั้น#999999;เนื่องจากสกุลเฉียวและสกุลชิวแย่งชิงความเป็นใหญ่ทางการค้า#999999;ทำให้สกุลเฉียวขาดเงินหมุนเวียน สินค้าขายไม่ออก#999999;บรรดาหุ้นส่วนต่างพากันทวงหนี้#999999;ในช่วงที่สกุลเฉียวอยู่ในภาวะวิกฤตกลับไม่มีพ่อค้าคนใดให้ความช่วยเหลือสกุล#999999;เฉียวผ่านพ้นวิกฤตนี้ไปได้#999999;บรรดาพ่อค้าต่างพากันดูดายโดยปล่อยให้สกุลเฉียวย่อยยับไปต่อหน้าต่อตาย่าใหญ่มีคำสั่งให้เฉียวจื้อยงคุณชายรองซึ่งไปสอบจอหงวนเดินทางกลับบ้านสกุล#999999;เฉียว#999999;นอกจากนี้ยังบีบบังคับให้เฉียวจื้อยงตัดขาดความสัมพันธ์กับเจียงเสี่ยอิงหญิงคนรัก เพื่อแต่งงานกับลู่อี้หานบุตรีของลู่ต้าเข่อ#999999;สืบทอดกิจการของสกุลเฉียวต่อไป#999999;

เฉียวจื้อยงไม่อยากทำการค้า#999999;ที่สำคัญไม่อยากแต่งงานกับลู่อี้หานลูกสาวเศรษฐี#999999;แต่เมื่อทุกคนในบ้านสกุลเฉียวต่างพากันคุกเข่าวิงวอนขอร้อง#999999;ทำให้เฉียวจื้อยงจำต้องแบกรับภาระอันหนักอึ้งของสกุลเฉียวไว้#999999;
ซุนเม่าไฉบันฑิตตกยากซึ่งเปี่ยมด้วยประสบการณ์#999999;ซุนเม่าเดินทางไปสอบจอหงวนจึงมีโอกาสได้รู้จักกับเฉียวจื้อยง เมื่อ#999999;ซุนเม่าไฉรู้ว่าสกุลเฉียวประสบปัญหา ซุนเม่าไฉจึงรีบรุดไปให้ความช่วยเหลือ#999999;

เฉียวจื้อยงรีบรุดไปที่เปาโถวร้านค้าของบ้านสกุลเฉียวเพื่อคลี่คลาย#999999;สถานการณ์ ทุกคนพากันฉงนท์ไม่รู้ว่าเฉียวจื้อยง#999999;จะคลี่คลายสถานการณ์ได้อย่างไร#999999;เฉียวจื้อยงนำเสนอแผนการอันแยบยลทำให้ลู่ต้าเข่อให้บ้านสกุลเฉียวยืมเงิน#999999;เพื่อผ่านพ้นวิกฤตการณ์ ทำให้สกุลเฉียวเอาชนะต๋าเซิ่งชางไปได้#999999;เนื่องจากความมีน้ำใจของเฉียวต้ายง#999999;ทำให้ความบาดหมางระหว่างสกุลเฉียวและต๋าเซิ่งชางเปลี่ยนเป็นมิตรภาพ#999999;แต่ในระหว่างการแก่งแย่งกันนั้นชุยหมิงจิ่วเถ้าแก่ของต๋าเซิ่งชางถูกจับกุม#999999;ทำให้ชุยหมิงสือน้องชายของชุยหมิงจิ่วเคียดแค้นเฉียวจื้อยงยิ่งนัก#999999;

จากการที่บรรดาพ่อค้าต่างพากันปกปิดหลอกลวงลูกค้านี้เอง#999999;ทำให้เฉียวจื้อยงวางกฎเกณฑ์ใหม่ขึ้นมาโดยเน้นย้ำถึงความจริงใจ#999999;เฉียวต้ายงให้พ่อค้าทุกคนตระหนักถึงคำว่า#999999;#999999;คุณธรรม ความไว้ใจ ผลประโยชน์#999999;#999999;พ่อค้าทุกคนต่างพากันสนับสนุนความคิดของเฉียวจื้อยง#999999;การค้าของเฉียวจื้อยงรุ่งเรืองขึ้นมาอีกครั้ง#999999;
เฉียวจื้อยงเดินทางกลับซันซี#999999;ความเป็นกุลสตรีของลู่อี้หานทำให้เฉียวจื้อยงเกิดความหวั่นไหว#999999;ในที่สุดสามีภรรยาก็สามารถปรับความเข้าใจกันได้และใช้ชีวิตด้วยกันอย่างมี#999999;ความสุข อีกด้านหนึ่งนั้น#999999;เนื่องจากเจียงเสี่ยอิงเศร้าโศกเสียใจมากจนเกินไป ทำให้นางล้มป่วยลง#999999;

เฉียวจื้อยงซื้อแผนที่เส้นทางการค้ามาได้โดยบังเอิญ#999999;หลังจากที่เฉียวจื้อยงศึกษาแผนที่เส้นทางการค้าอย่างละเอียดแล้วพบว่าเนื่อง#999999;จากกบฏไท่ผิงทำให้การค้าใบชาต้องหยุดชะงักติดต่อกันเป็นเวลานานหลายปี#999999;สูญเสียผลประโยชน์มหาศาล#999999;เมื่อเฉียวจื้อยงรู้เช่นนี้แล้วจึงตัดสินใจพากลุ่มพ่อค้าเดินทางลงใต้ไปยัง#999999;อู่อี๋ซันแหล่งใบชาสำคัญโดยไม่ฟังคำทัดทานใดๆ ครึ่งปีต่อมา#999999;มีข่าวลือว่าเฉียวจื้อยงมีอันเป็นไปในระหว่างการเดินทาง#999999;ทำให้สกุลเฉียวต้องพบวิกฤตอีกครั้ง#999999;นึกไม่ถึงว่าเฉียวจื้อยงพากลุ่มพ่อค้าเดินทางกลับมายังซันซีพร้อมด้วยใบชา#999999;จำนวนหนึ่ง#999999;ไม่นานนักเฉียวจื้อยงก็เดินทางขึ้นเหนือเรื่อยไปจนถึงชายแดนรัสเซีย#999999;เฉียวจื้อยงนำหลัก#999999;คุณธรรม ความไว้วางใจ ผลประโยชน์#999999;#999999;ทำสัญญาการค้าระยะยาวกับกลุ่มพ่อค้ารัสเซีย นับแต่นี้เป็นต้นไป#999999;เส้นทางการค้าใบชาที่หยุดชะงักติดต่อกันเป็นเวลานานหลายปีก็กลับมาเฟื่องฟู#999999;ขึ้นอีกครั้ง เกษตรกรจำนวนมากที่ปลูกใบชาก็พลอยได้รับอานิสงส์ไปด้วย#999999;

การซื้อขายต้องใช้เงินเป็นสื่อกลาง#999999;โดยเฉพาะการค้ากับต่างประเทศจะต้องมีการแลกเปลี่ยนเงินตราเข้ามาเกี่ยวข้อง#999999;ทำให้เฉียวจื้อยงเกิดความสนใจเรื่องนี้ขึ้นมาหลังจากที่เฉียวจื้อยงศึกษาอย่างละเอียดแล้ว#999999;เฉียวจื้อยงก็เดินทางไปปักกิ่งโดยไม่ฟังคำทัดทานของซุนเม่าไฉแม้แต่น้อย#999999;เฉียวจื้อยงเปิดร้านค้าเงินขึ้นมาภายใต้แนวความคิดที่ว่าเงินและสินค้ามี#999999;ทั่วไปทุกแห่งหน#999999;จากนั้นเฉียวจื้อยงก็ไปเปิดร้านค้าเงินในสี่จังหวัดของเจียงหนันโดยหวังว่า#999999;จะเป็นการช่วยราชสำนักในการแลกเปลี่ยนเงินอีกทางหนึ่ง#999999;ซุนเม่าไฉมีความคิดทางการค้าแตกต่างจากเฉียวจื้อยง#999999;ด้วยเหตุนี้เองจึ่งทำให้ซุนเม่าไฉเริ่มผิดใจกับเฉียวจื้อยงขึ้นมา#999999;

อีกด้านหนึ่งนั้น เจียงเสี่ยอิงแต่งงานเข้าบ้านสกุลเหอ#999999;หลังจากที่เจียงเสี่ยอิงตัดใจจากเฉียวจื้อยงได้แล้วนางก็เกลียดชังเฉียวจื้อ#999999;ยงเข้ากระดูกดำ#999999;ชุ่ยเอ๋อสาวใช้เจียงเสี่ยอิงเห็นเฉียวจื้อยงแอบฝังศพโจรกบฏไท่ผิง#999999;หลังจากที่เจียงเสี่ยอิงรู้เรื่องนี้แล้วก็ทำหนังสือแจ้งทางการเพื่อเล่นงาน#999999;เฉียวจื้อยง ราชสำนักมีคำสั่งให้กักบริเวณเฉียวจื้อยง#999999;ทั้งยังเรียกเงินจำนวนมากจากเฉียวจื้อยง อีกด้วย#999999;เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทำให้เฉียวจื้อยงหมดอาลัยตายอยาก#999999;เพียงชั่วพริบตาเดียวเฉียวจื้อยงต้องถูกกักบริเวณเป็นเวลานานถึงสิบปีเลยที#999999;เดียว#999999;

ซุนเม่าไฉเกลี้ยกล่อมย่าใหญ่มอบหมายให้ตนเป็นผู้ดูแลกิจการสกุลเฉียวแทน#999999;เฉียวจื้อยง#999999;หลังจากที่เฉียวจื้อยงใคร่ครวญเป็นอย่างดีแล้วก็สุดที่จะทนต่อไปได้จึงขับไล่ซุนเม่าไฉไป#999999;

สิบปีต่อมากบฏไท่ผิงสงบลง ราชสำนักยกเลิกคำสั่งกักบริเวณเฉียวจื้อยง#999999;ในเวลานี้วงการค้าเปลี่ยนแปลงไป ทำให้#999999;เฉียวจื้อยงไม่สามารถกลับไปผงาดในวงการค้าดังเดิมได้อีก#999999;เนื่องจากมีชาวบ้านผู้ประสบภัยเป็นจำนวนมาก#999999;เฉียวจื้อยงตัดสินใจบริจาคข้าวปลาอาหารช่วยเหลือชาวบ้านผู้ประสบภัย#999999;เมื่อเจ้าหน้าที่ทางการมาถึง#999999;เฉียวจื้อเฉียวก็ซ่อนตัวโดยไม่เปิดเผยว่าตนเป็นผู้ให้ความช่วยเหลือชาวบ้าน#999999;ผู้ประสบภัย#999999;

สิบปีต่อมา ราชสำนักยกทัพขึ้นเหนือ#999999;จั่วจี้เกาเป็นตัวแทนราชสำนักไปขอยืมเงินจำนวนหนึ่งจากเฉียวจื้อยงเพื่อใช้#999999;จ่ายในกองทัพ เฉียวจื้อยงให้ความช่วยเหลือราชสำนักเป็นอย่างดี#999999;หลังจากที่สงครามสงบลง เนื่องจากซุนเม่าไฉให้ร้ายเฉียวจื้อยง#999999;ทำให้ราชสำนักใช้เป็นข้ออ้างไม่คืนเงินที่ยืมมาให้เฉียวจื้อยง#999999;เฉียวจื้อยงโกรธมากจึงเดินทางไปเมืองหลวงเพื่อทวงเงินจากราชสำนัก#999999;นึกไม่ถึงว่าเฉียงจื้อยงกลับถูกราชสำนักสั่งจำคุก#999999;

ราชสำนักลำบากใจที่จะลงโทษเฉียวจื้อยง#999999;ราชสำนักมอบหมายให้ซุนเม่าไฉซึ่งถูกเฉียวจื้อยงขับไล่ออกจากบ้านเมื่อยี่สิบ#999999;ปีก่อนเป็นผู้รับผิดชอบเรื่องนี้#999999;ทำให้ซุนเม่าไฉและเฉียวจื้อยงได้พบกันอีกครั้ง#999999;ซุนเม่าไฉรำพันออกมาว่าพวกเราเหมือนกับตั๊กแตนที่อยู่บนเชือกเส้นเดียวกัน#999999;

ปี ค.ศ.1900#999999;กองทหารแปดพันธมิตรเข้ายึดเมืองหลวง พระนางซูสีไทเฮาทรงหลบหนี#999999;เฉียวจื้อยงบริจาคเงินจำนวนหนึ่งให้ราชสำนัก#999999;พระนางซูสีไทเฮาทรงแก้ปัญหาการแลกเปลี่ยนเงินตรา#999999;ด้วยเหตุนี้จึงทำให้กิจการของเฉียวจื้อยงเฟื่องฟู หลายสิบปีต่อมา#999999;ลู่อี้หานถึงแก่กรรม#999999;เฉียวจื้อยงและเจียงเสี่ยอิงต่างก็ชราภาพด้วยกันทั้งคู่#999999;ทั้งสองมีโอกาสได้พบกันอีกครั้ง บุญคุณความแค้นชั่วชีวิตที่มีต่อกัน#999999;บัดนี้ได้สูญสิ้นไปหมดแล้ว....